Myśli wyjątkowo nieuczesane...

kower rihanny

2010-09-23T21:55:00.002+02:00

jak ten nie działa to tu daje linka:

Russian Roulette - Rihanna - acousic cover - Igor Presnyakov ft Zosia

dzisiaj 3,5 km i niewiadomo jaki czas...

2010-09-09T21:20:00.002+02:00

tylko bo potem sie potklam i łebem nacisnełam ten cholerny guzik na przyrzadzie co poskutkowalo skasowaniem licznika...zeszlam z orbitreka i podarowalam sobie reszte dystansu na dzis.

Ehhe.

Mam nowy mikser! ^_^
jutro go sobie przetestuje...

dzisiejszy czas 14:21

2010-09-08T18:14:00.001+02:00

czas dreptania oczywiscie.
Notuje go na stosownej karteczce (ale chyba zainwestuje w kajecik) ale na blogu tez chce - bo karteczkę schowam a jednak blog kazdy moze sobie obczaic...i bardziej mnie to motywuje.
Swojej wagi to tutaj nie napisze bo az wstyd się przyznać. -.-

Najwięcej to mnie motywuje Pewna Osoba :D

A jutro ta smutna ceremonia...

nieregularna systematyczność

2010-09-07T22:31:00.003+02:00

niby niemożliwe a jednak!
Wczoraj na orbitreku nie ćwiczyłam, bo się obdźwigałam różnych ciężkich rzeczy i mnie krzyże bolały...(zaprawianie buraków ruLez \o/ )
za to dzisiaj kolejny mały sukces :)
5 km w 14min 57sek
rozkręcam się (jak słoik na wiosnę)
Ł. ( :* ) mi podpowiada że 15 min to optymalny czas - i pewnie ma rację, tempo akurat żebym się spociła ale nie zadyszała, utrzymam je przez parę dni, a potem zwiększę dystans o 1 km. Tak, to zdecydowanie dobry plan. :)

Nieziemskiej przesyłam dobre fluidy. (kałuje w colano :*)
Dużo dobrych fluidów.
Całe mnóstwo.
:*
(podkłady, pudry i korektory też mogę jeśli tylko chcesz:)

orbitowania ciąg dalszy

2010-09-05T22:54:00.002+02:00

Orbitrekowania raczej.
dzisiejsze 5 km pokonałam w 16min i 10sek co cieszy, ale o sensownych postępach będę mogła mówić po jakimś tygodniu, dwóch.

I tak jestem z siebie dumna..

a po głowie chodzi mi zupa cebulowa.

Był dzisiaj u mnie Mój Mężczyzna - ^_^
:*

"Czas z Nim tak pełny, tak szybko płynie..."

eszchyy....

2010-09-04T22:47:00.002+02:00

Chciałabym wszystkim serdecznie polecić Majcikowego bloga... Historia pierwszych lat życia dziewczynki która pokonała raka. Chylę czoła przed Nią, a przede wszystkim przed Jej rodzicami.

z dobrych nowin fajnie spędziłam sobie piątek, a na orbitreku te 5 km dzisiaj przedreptałam w czasie 17 min 57 sekund...trochę mniej niż ostatnio ale to z uwagi na to że wcześniej ustawiony był maksymalny opór na przyrządzie..na co wcześniej nie wpadłam. Systematyczność tych ćwiczeń leży i kwiczy ale...chyba ważne że w ogóle są?

z nowin smutniejszych...
Dzisiaj odszedł Dobry Człowiek.

howdy hooo

2010-08-31T14:45:00.002+02:00

omg..

Mama moja pożyczyła orbitreka od siostry (mojej - a jej córki) i teraz "ćwiczy".
Ja też się zmobilizowałam i przedwczoraj i wczoraj dreptałam na nim 5 minut (łaaaał...)

Dzisiaj mój Mężczyzna uświadomił mi że te 5 minut to może trochę mało...więc zmobilizowana przedreptałam 5 km, (22,5 minuty) - i przyobiecałam sobie systematyczność (trzymcie kciuki?) w tych ćwiczeniach. Jak się wszystko fajnie ułoży to i może basen będzie w planach :)

tak z życia to leczę guza po ostatnim Sabbatonie, już prawie zanika, dziwnym trafem zmniejszył się najwięcej od czasu jak Ł. mnie wczoraj odwiedził - Ł. :* :)

no a w temacie pogody to zalewa mi kuchnię - serio, przecieka okno bo zacina od północy. Fajnie nie?

Ona jest cudowna! ^_^

2010-08-20T09:15:00.001+02:00

MIA jest cudowna no!
nie bede Wam tłumaczyc dlaczego powiem tylko ze jest wspaniała :D

MAQ BĘDZIE MIAŁA DZIDZIĘ!

2010-08-18T21:20:00.002+02:00

jestem tak tym faktem podekscytowana że aż ŁAŁ ^_^

Maq - Szara Myśl Skrzydlata będzie miała dzidzię. ŁOJEJ! :D

Gratuluję!

Łojej!

łiiiii ^_^

Maq, na najbliższym Sabbatonie (info: trza zerknąć w polecany blog:P) będziemy norymalnie pić za zdrowie Twoje i Dzidzi ^_^

stary ale jary sen

2010-08-17T22:06:00.000+02:00

Sny bywają dziwne.

Nieraz, kiedy się budzę, mam wrażenie że... Hm, robię coś właśnie odwrotnego. Tak jakby rzeczywistość była mniej realna niż sny. Tak też było z tym snem, tyle że był...nieco nieprawdopodobny.

Tak ciapeńkie.

Zaczęło się od ciemności i dudniącego tak jakby w oddali dźwięku dzwonów kościelnych. Zobaczyłam mały, jasny punkt który z każdą chwilą stawał się coraz większy (takie coś w stylu „długi tunel a na końcu światło"). Szłam w procesji kapłanów do wielkiej starej katedry. No niby nic, chciałoby się powiedzieć, ale ja też byłam kapłanką. Księdzą. Byłam odziana w ornat, takim sam jaki mieli inni księża, z tym że chyba tylko mnie bolał tak okropnie brzuch.

Byłam pierwszą kobietą-kapłanką w tej wierze. Nie wiem jaka wiara to była, coś chyba jak katolicyzm bo ogólnie było przyjęte że kobiety księdzem być nie mogą. To było bardzo stresujące, choć czułam że właściwe w jakiś sposób.

W drzwiach wejściowych katedry upadłam i nie mogłam wstać. Wszyscy kapłani byli przerażeni, myśleli że zemdlałam i cała ceremonia nie będzie mogła się odbyć. Powietrze miało dziwny posmak, kiedy oddychałam, miałam wrażenie że gdzieś wysoko nade mną krążą czarne jak smoła kruki, czekające na moją śmierć. Powoli wstałam, co wprawiło kapłanów w wielką radość, ja jednak byłam przerażona. Jedynie młody diakon zauważył mój strach, wziął mnie pod rękę i powiedział, żebym się nie martwiła bo wszystko będzie dobrze. Kiedy weszliśmy do prezbiterium to usiedliśmy dookoła ołtarza, każdy z celebrujących na swoim miejscu. Mszę zaczął odprawiać jakiś młody ksiądz, a mnie cały czas niemożliwie bolał brzuch. Nadeszła moja kolej, wstałam i podeszłam do ołtarza. Rzuciłam spojrzenie na ludzi obecnych na tej mszy i zorientowałam się, że ich oczy są całe czarne i lśniące, jak oczy kosmitów. Patrzyli na mnie jak na czarownicę która powinna spłonąć na stosie. Zaczęli rzucać we mnie kamieniami, ale żaden z nich we mnie nie trafił i każdy z tych kamieni zamieniał się w kruka, który próbował wydziobać mi oczy. Wszyscy kapłani, oprócz tego młodego diakona, uciekli do zakrystii a katedra opustoszała, Ci ludzie po kolei znikali tak jakby nad każdym z nich gasło światło, i zapadła ciemność, taka złowroga, o której się wie, że coś w niej się musi czaić. Tylko jeden snop światła padał na mnie, stojącą przy ołtarzu. Z zakrystii powoli wychodzili wszyscy kapłani, i otoczyli mnie i diakona. Jeden z nich podniósł rękę i unieruchomiona uniosłam się w powietrzu, i ta taka niewidzialna siła położyła mnie na ołtarzu, po chwili jakieś łańcuchy otoczyły moje nadgarstki i kostki, byłam uwięziona. Nie mogłam się nijak ruszyć. Diakon przytrzymywany przez kapłanów próbował się wyrwać, ale nie mógł mi pomóc. Inny kapłan wziął sztylet, który wyglądał na wykonany z czarnego marmuru, błyszcząc złowieszczo. Uderzające było to że już nie czułam strachu. Kapłan naciął moje żyły na nadgarstkach; czułam jak powoli wypływała ze mnie krew, ale w dalszym ciągu nie czułam bólu. Czułam, widziałam, jak nacięcia same się powiększają i krew leje się coraz obficiej, słyszałam też jak spływając z ołtarza kapie na posadzkę. Moje ciało czuło się coraz bardziej senne, ale umysł i zmysły percepcji wyostrzały się do granic możliwości. Krew płynęła nieprzerwanie, opływała skraj szat kapłanów ze spuszczonymi głowami, spływała po schodkach dalej, do wszystkich naw katedry. Nagle przez katedrę przebiegł impuls, taki który zaczynał się we mnie i jak nova rozchodził się wokoło. Wiedziałam że w realnym czasie trwało to ułamek sekundy, ale przed moimi oczami działo się w zwolnionym tempie. Wraz z impulsem przenosiłam się w inny wymiar. Wszystko było takie same, tyle że czarno-białe i jakby urywające się na krawędziach ale tkwiące w jednym miejscu. Jeden tylko element był nowy.

Nade mną, jakieś dziesięć metrów tkwił nieruchomo ogromny kruk, z szeroko rozpostartymi skrzydłami. Wpatrywał się we mnie, a raczej wwiercał wzrokiem w moje oczy. Jego ślepia były jadowicie zielone, ciemnozielone, miały taki trujący wyraz, nie pogardliwy ani też nie czuły, tylko...taki...hipnotyzujący troszkę. Kiedy źrenice mu się rozszerzyły, ołtarz razem ze mną zaczął wznosić się ku górze, a kiedy już prawie dotarłam do kruka runęłam w dół i wróciłam do poprzedniego wymiaru. Tyle że znów tkwiłam w drzwiach kościoła, tak jak w momencie upadku. Poczułam jak czyjeś ręce mnie podnoszą. Kiedy stałam już na nogach, chciałam mu podziękować ale nie mogłam wykrztusić z siebie ani jednego słowa.

Na ornacie diakona było wyszyte czarne pióro, którego tam wcześniej nie było. Spojrzałam mu w oczy, ale były czarne i puste, tak jak oczy ludzi w katedrze, a sam diakon uśmiechał się pogardliwie.

Lucid Dream...

2010-07-28T10:56:00.002+02:00

Miałam dzisiaj w nocy totalnie pokręcony sen... (prawda? :P :*)
I to mnie natchnęło do opisania tutaj pewnego mojego świadomego snu.

Kiedyś już próbowałam to opisać...(Vanaheimdall'owi pierwszemu:) ) dzięki temu teraz mi łatwiej.
"Czas zaciera czasem ścieżki pamięci..."

Co to "świadomy sen" zapytacie? A ot tutaj małe info.

a teraz do dzieła! :D

Neskaaaafeeejjjii !! Ołp-en aaaap Ołp-en aaaap

Tę maksymę na początek weźcie sobie do serca :)
Nie żeby była specjalnie ważna...
Okolicznościowa jest.

Sen opowiem calusieńki, więc rychtujcie się na nudy, bo ja nie mam tego daru żeby opowiadać tak ze coś jak żywe staje przed oczami.

Opiszę nieco na początek mój dom, bo tam się cala akcyja zaczyna...
Mieszkam sobie w piętrowym domu z cegły, ze strychem, piwnicami i balkonem. Dookoła domu jest ogródek, dość duży (z czego się cieszę niezmiernie - elementy zielone są mi do dychania niezbędne -- nie tylko z biologicznego punktu widzenia --- ale odchodzę chyba powoli od tematu :P ) kiedyś jak robiłam tr (testy rzeczywistości), to najczęściej polegały na patrzeniu na rękę i sprawdzaniu czy moja ręka mi nie 'pływa' albo się nie 'mutuje' i na chodzeniu po całym domu i sprawdzaniu czy wszystko jest prawdziwe.
Tak w sumie to LD z prawdziwego zdarzenia udało mi się może...1, może 2...
To było już ho hoo temu.
W każdym razie ten mój ulubiony LD
(tak jakby nie wiadomo ile ich było:D) zaczął się jak zwykły taki mój jeden sen (mam parę takich które mi się powtarzają, i potem ma się te dziwne poczucie deja-vu, teraz nie jestem w stanie przytoczyć żadnego z tych powtarzających się, ale wiem ze są, bo jak zaczynam je śnić to wiem co zdarzy się dalej).
Chodziłam po ogródku i dotykałam liści drzew. Mógłby to być zwykły sen, z którego potem pamięta się urywki, ale dotyk tych liści był bardzo ... hm... ludzki. Tak jakby czyjeś ręce mnie dotykały, albo jakbym ja dotykała czyjejś skóry. Nie był to ten moment snu kiedy jest takie *pyk* i czuje się że wszystkie sznurki do tkania rzeczywistości ma się w garści, tylko taka jakby...drażniąca namiastka bym powiedziała. Potem wchodziłam po schodach przez piwnice (tek...tek...norymalną piwnicę mam, nie lochy) kiedy weszłam do przedpokoju, gdzie wisiało (teraz wisi u mnie na górze) stare lustro w drewnianej garderobie, poczułam ze powietrze tak 'elektrycznie' pachnie.
Wtedy zrobiłam tr i wsadziłam rękę w lustro.
Weszła do środka aż po ramię, i to było takie...'smukłe' uczucie. Wyobraźcie sobie... SMUKŁOŚĆ sunie WAM po ręce i cala tą rękę oplata, uczucie podobne do tego jak wsadzasz rękę do wody, tylko ze bardziej, pełne i takie ...niemokre tyż, i takie no ach.
Wtedy byłam już pewna ze śnię LD i wiedziałam że mam w ręce tą pełnaaaaa kontrrrollę nad wszystkimi i wszystkim. Wiedziałam ze mogę zrobić, stworzyć, zabić, zbudować, urodzić, ożywić, zniszczyć, wyśpiewać, narysować...no zrobić wszystko. Cokolwiek zechce.
Zaczęłam się przechadzać po całym domu (który był pusty, jedynie w innym LD raz przyśniłam sobie dziadka [nie jestem pewna tak do końca czy ja sama to zrobiłam] a tak rodziny niet, ani ludzia żadnego) i zaczęłam go 'urządzać' na różne przeróżne sposoby (kiedyś namiętnie grałam w Simsy i te zboczenie zostało mi aż do dzis - o! macie jedno z moich skrzywień, mam hopla na punkcie urządzania domów, mieszkań, pokoi itepe). Niby zwyczajna rzecz... ale na skinienie palca przesuwałam ściany, zmieniałam kształt okien, kolor ścian, ich grubość, powierzchnie, wszystko. Kiedy nacieszyłam sie tym urządzaniem domu, to wyszłam na balkon. Ha..! ależ ja ten balkon odstawiłam wtedy...był półokrągły, wyłożony czarnym marmurem ze złotymi żyłkami; kutą, grubą, masywną balustradą. A od brzegów zaczynały się skały, które sięgały w głąb przepaści...może nie przepaści jako głębi takiej takiej, tylko ...hm, widok zrobiłam taki jak z zamglonych 3 Koron, ze szczytu górskiego (nie wiem czy wiecie, ale ja się bardzo boje ale się boje podchodzić do krawędzi, i patrzeć w dół jak grunt jest tak w cholereeeeeeee daleeeeeeeeeeeko).
Wtedy wyrosłam sobie skrzydła...takie wielkie, czarne, pierzaste, miękkie, ciepłe, otulające, mocne, takie..ach. To było, ten moment wyrastania skrzydeł, niesamowitym przeżyciem.
Zabrzmi może górnolotnie i szumnie, ale to było takie uczucie jakby z pleców wyrastało spełnienie marzeń ;]
Stanęłam sobie na tej balustradzie i spojrzałam w dól (...i nie czułam wtedy strachu, tylko takie 'ciągnięcie' przez tą głębokość, takie jakby przyzywanie) i Skoczyłam! Leciałam w dół tak szybko, że myślałam ze się obudzę, bo wokoło rzeczywistość zaczęła się rwać na kawałki. (to chyba ten strach jednak w jakiejś postaci był).
...Rozwinęłam skrzydła i Poleciałam...eeehhh, dla tego momentu mogłabym trwać w LD cały czas i się nie budzić :) Niektórzy pewnie woleliby latanie bez skrzydeł, ale ja chyba bym się bez tego nie obeszła. Nie chcę i nie mam zamiaru odmawiać sobie tej przyjemności, to aż ekstaza jest ^___^ .
Poza tym ten podmuch wiatru z każdym poruszeniem skrzydeł, ten ruch przy plecach, to że można będąc nagim otulić się swoimi skrzydłami i czuć się tak jakby ciało oplatały ciepłe...ciepłe...hm....nie nazwę tego; i to jak wychodzi się z wody i macha tak mocno skrzydłami żeby strząsnąć kropelki wody...to jest ach ach. :]
Latałam długo.
Pod wiatr, w pełnym słońcu, z deszczem i w burzy, aż do nocy.
A jak noc potrafi być piękna...
Mrok był taki atramentowy, intensywny, nasycony, ale nie pochłaniający wszystko, to była ciemność która można podziwiać i się nią zachwycać. Taka hm..głębia nocy. Ach ach ^^
Poleciałam na zamek. Duży, ponury i mhhroczny zamek. W tym zamku uwięziłam dwie postacie. Jedną był... hm... i tu mam znów problem jak opisać, ktoś w rodzaju olbrzyma, ale nie do końca. Ten Istot miał jakieś ja wiem.. tak na oko 2,5 m wzrostu i był bardzo atletycznie zbudowany, muskularny, miał takie mięśnie że jakby kogos to kręciło to by sobie pomyślał ze nic tylko, macać i macać...
I tego zamknęłam w lochach, z których rycząc cały czas próbował się wydostać. Drugą postacią był wąpierz :] Ale inny niż moje...hm, standardowe wyobrażenie o wampirach. Był ciepły, przede wszystkim był ciepły, i nie miał w oczach takiej pustoty tylko takowe zmysłowe ogniki, cały emanował wampirzym urokiem, takim hipnotyzującym i władczym.

(nie...to nie pod wpływem Sagi Zmierzchu, ten sen śniłam dobre 6 lat temu)

Kiedy weszłam do jego komnaty objął mnie w taki sposób, ze mogłam cały czas patrzeć na jego kły. I z całego jego wyglądu chyba tylko te kły miały w sobie coś złowieszczego.
Ugryzł mnie w szyje tak po wąpierzemu ... i to uczucie tez było, hm...dogłębne. Kiedy gryzł czułam ból który nie dawał o sobie zapomnieć i jednocześnie takie...hm hm hm...drążące drażniące ...hm...czerpanie. (o! gryfne słowo - pasuje jak wtyczka do gniazdka) Czułam jak pił moją krew. I tu będę musiała zepsuć nastrój (jeśli jakiś w ogóle był) bo widok wampira krztuszącego się i wijącego się na podłodze był...wysoce...hm może nie zabawny ani pocieszny tylko taki jakiś...nie wpisujący się w konwencję ;]
A ten wampir wił się w tych bólach takich bo się rodził, wracał do życia dzięki mojej krwi, co chyba nie bardzo mu się uśmiechało...a może i tak..
Potem zeszłam do lochów do tego Istota o którym wcześniej pisałam. W lochach podeszłam do dużych drewnianych drzwi w które Istot walił z całej siły chcąc się wydostać...pamiętam ze cieszyłam się jak dziecko, bo wiedziałam ze jak odepnę łańcuchy to zacznie mnie gonić.
I gonił.
takiej adrenaliny kiedy uciekasz przed czymś z własnej woli i wiesz ze masz nad tym kontrolę i WIESZ ze to ty sam zdecydowałeś o tym ze taki olbrzymo-demon cie goni i uciekasz przed śmiercią z jego rak...takiej adrenaliny nie da się z niczym porównać.
Gonił mnie długo aż douciekliśmy do mojego domu.
Kiedy biegłam po schodach stwierdziłam ze czas sie obudzić i wskoczyłam w lustro cała.
Na co nie byłam przygotowana (i do dziś dnia nie wiem dlaczego tak było) to cholerny ból. Nie taki zwyczajny fizyczno-cielesny ale taki...destruktywny, rozdzierający, wszechobecny. Pierwsze co sobie wtedy pomyślałam to było to ze tak musi wyglądać śmierć (duszy czy ciała, zależy w co się wierzy). ze tak się umiera, ze tak wygląda moment śmierci. Wtedy się przeraziłam tak że obudziłam się do rzeczywistości.
I był ranek.

Żałuję, naprawdę żałuję ze nie mam talentu pisarza żeby opowiedzieć wszystko tak jak to czułam, jak przeżywałam - tak żeby osoba która będzie to czytać, też to odczuła w taki sposób.

łiii kuu ^_^

2010-07-08T12:52:00.003+02:00

Prawie dwa lata nic nie pisałam...
Nie żeby ktoś to czytał *kaszl* ale dzisiaj weszłam na bloga Mii i znów poczułam potrzebę pisania na blogu.

Co się działo przez te dwa lata? Wiele.
Przede wszystkim, w dalszym ciągu moje-nasze dalej jest, i to jak jest! ha! (wiesz co :*) :D
Bardzo jestem szczęśliwa z tego powodu. Po drodze wiadomo, bywało różnie, ale teraz...czuje się tak jakbym znalazła swoje miejsce. Realne, prawdziwe, stabilne, bezpieczne, takie akurat. I to chyba dla mnie najważniejsze jest - taki motor, impuls, taka bateria :)

Między nami nie ma już mojej wspaniałej Babci - szczerze powiedziawszy jeżeli chodzi o jej obecność, to cały czas czuje się tak jakby to wszystko co się wtedy działo, stało się wczoraj, a nie półtora roku temu. Już tak bardzo nie boli, właściwie, zostały miłe wspomnienia ale pamięć jest ciągle żywa. Strata kogoś to zawsze jest taki czas, który w pamięci zostaje żywy. Jakby to było wczoraj...

Z weselszych spraw, skończył się remont.
TAK! NeverEndingStory wreszcie dobiegła końca. Niektórzy pewnie nie będą umieli w to uwierzyć, ale JEDNAK! :P Mieszkam teraz na piętrze, ma swój własny dooooooooopny pokój, łazienkę dziele z braćmi ale kuchnię mam już swoją. Meble w niej są stare..od Babci, ale jak na razie wystarczą. Kuchnia jest pomalowana na bananowy kolor, mój pokój na limonkowy a przedpokój na krwistą malinę (ŻÓŁTY, ZIELONKAWY I CZERWONY panowie).

Co jeszcze...a, mam profil na Fejsbuku :D

Włosy zafarbowane na czarno.

Jednak poniekąd umiem jeździć na rolkach.

Byłam w międzyczasie na dwóch weselach i bawiłam się przaśnie. :)

Swój numer przeniosłam do PLAY'a btw (o ile ktoś jeszcze nie wie ^^)

Czasami gdy rozmyślam...

2008-09-30T10:46:00.001+02:00

...to różne, czasami bardzo dziwne myśli potrafią mi przyjść do głowy. Ostatnio mam wyrzuty sumienia z odrobiną nienawiści do całego świata i pretensjami do siebie. Krótko mówiąc użalam się nad sobą. Nieraz jest tak że w dobrej wierze coś zrobię, lub powiem a spotykają mnie szyderstwa, ignorancja, gierki, uśmieszki, i inne takie. Ci którzy tak robią wiedzą o kim mówię, a Ci którzy myślą że to o nich niekoniecznie muszą mieć rację (bo są zwykłymi świniami a nie wysublimowanymi arogantami na poziomie) To że teraz bluzgam jadem to efekt mojej własnej, prywatnej naiwności. Ktoś chce trochę? Jak to ktoś kiedyś powiedział: "wszyscy na tym świecie taplają się w gównie a każdy chce pachnieć jak stokrotka" wąchaliście kiedyś stokrotkę? Pachnie tak słabo, że prawie wcale. Ja nie chciałabym być ani tym kwiatkiem ani tym drugim... Rzeczy wielbione czasami śmierdzą. Świat sypie ludziom pod nogi pinezki i chłoszcze bezlitośnie po plecach. Owszem, są i takie dni kiedy zza chmur wychodzi słońce i tak lekko jest na duszy, są takie dni, nawet miesiące, zdarzają się lata, kiedy tylko od czasu do czasu zanosi się na deszcz, ale jak już przyjdzie taka burza i zniszczy cały ten pozytywny ładunek który człowiek niesie że sobą i opryska wszystko błotem przychodzi inna chwila, taka w której zaczynam się zastanawiać po co to. I dlaczego tak. O tyle o ile... Po takiej burzy wcale nie ma tęczy i kropel rosy, powietrze nie pachnie świeżo, niebo nie ma ostrych kolorów, bo zniszczeń jest o wiele więcej niż korzyści. Świeci słońce, na dworze świeci słońce i natura na przekór mojemu grobowemu nastrojowi i marszowi żałobnemu jaki sama sobie gram, za pomocą promieni słońca, delikatnego wiatru i wiecznie szczęśliwego psa nakazuje się cieszyć. Nie mieć tylu czarnych barw w sobie tylko jesienną feerię kolorów. Może faktycznie całkowite odcięcie się to też jakieś wyjście. Może..

Dobre jest to że zdałam sobie sprawę...już dawno właściwie, ale otwarcie powiedziałam...coś.
To jest dobre.
Bardzo dobre.
Moje.
Nasze.

Szepcząca

2008-06-08T13:11:00.005+02:00

Wiatr wiał bardzo delikatnie...jednak na tyle znacząco że myśli same się ku niemu kierowały. Podróżował we włosach...dotykał twarzy...patrzył na całą Jej postać.

Ciemny Las nie byłby może zbyt dobrym miejscem do marzeń...ale tutaj czuła że myśli nie bolą, nie układają się, nie biegną...płyną po prostu i nie zabierają uwagi.

Zaśmiała się cicho...wiatr porywał każdy niemal dźwięk jaki z siebie wydawała i niósł tam gdzie jej myśli i melodie nie próbowały dotrzeć.

Słońce ledwie że przeświecało przez gęste korony drzew...było chłodno i lekko... padające gdzieniegdzie jasne promyki przywodziły na myśl mozaiki świątynne...takie piękne że Pałac wydawać by się mógł marnym...Zresztą - pomyślała. - Jest marny w porównaniu z tym królestwem.

Rozciągnęła się na trawie.

Bogactwo zapachów było nie zmierzone...wszystkie zapachy razem i każdy z osobna tworzyły przyjemną harmonię...operę doznań. Bez żadnego fałszu, dysonansu...Idealny utwór - zanuciła cicho pod nosem.- Zapach życia - dodała. Rzeczywiście, zapachy wiosny w lesie były bardzo słodkie...przywodziły na myśl chęć zycia i odganiały troski.

Trawa była wręcz jedwabista, gęsta i gruba. Miękka. Taka, że przytulając do niej policzek myślało się o przyjemnej drzemce.

Rozległ się śpiew ptaka. Chciałoby się powiedzieć " nagle " jednak śpiew ten był cichy i melodyjny, taki naturalny że nie potrafiła sprecyzować i nazwać momentu w którym go usłyszała. Pieśń była pełna refleksji, i smutnej nuty...takiego smutku często szukała w ludziach. I najczęściej znajdywała go.

Nazywała go smutkiem życia. Żyjąc w Pałacu miała na ogół wszystkiego pod dostatkiem. Przechadzki do Ciemnego Lasy też miały swój urok. Jednak cały czas czaił się w niej głęboko ten "smutek życia". Nie była to melancholia...ani depresja...tylko takie jak gdyby ziarno.

Pierwiastek niepowodzenia.

Miała pewien szczególny dar...przyjmowała świat jako muzykę...a innych ludzi jako osobne opery które czasem brzmiąc razem z nią wprowadzały dysonanse.

Szczególne chwile kiedy zwracała się do swojego Dyrygenta nazywała "modlitwą". Była wtedy szczęśliwa. Czuła że ktoś słucha jej z najwyższą uwagą...rozumie jej pieśń i nie próbuje przerywać...zmieniać czy wprowadzać inne tony.

Muzyka Ciemnego Lasu była bardzo bogata. Bywały momenty kiedy zdawało jej się że las wchłaniał muzykę innych...koił i przekazywał dalej...bogatszą o coś rzadkiego. O spokój.

Słuchając pieśni ptaka rozmyślała o Pałacu...Zamku...Siedzibie...nie umiała nazwać go domem. Czuła że on Nim jest ale...nie chciała tego przyznać.

Ciemny Las był prawdziwy i za to go kochała. Nie miał w sobie SZTUCZNOŚCI...tchnął autentycznością. Miał pewne tajemnice ale dzięki temu zyskiwał smak...urok. Inne lasy pielęgnowane przez Ogrodników nie podobały się jej. Były przewidywalne i uregulowane. Bez magii.

Ciemny Las był miejscem które zwykli ludzie nazywaliby "odskocznią od rzeczywistości".

Szepcząca westchnęła cicho. Czasami czuła że zbyt częste przebywanie w lesie będzie bolesne w Powrotach.

Ale póki co słuchała symfonii.

Dźwięków.

I było....dobrze?

____
Stare...ale przez sentyment uwielbiam wracać :)

Ech....

2008-05-10T21:32:00.003+02:00

Ech...
No tak, ech...
Wzdycham wiecie.
Tyle się działo przez ten miniony miesiąc.

Na wspomnianym zlocie było przesmerfastycznie.
Jeszcze raz wszystkich pozdrawiam.
Wszystkich tych którym film się urwał, mieli kolorowo, krzyczeli że kochają, zostawiali niespodzianki na dworcu, tych którzy dostali transparent, przynieśli swoje wino...
To dla mnie honor być z Wami wyrzucaną z lokalu. Nawet dwa razy jednej nocy.

żyję...

2008-03-30T13:49:00.002+02:00

...i mam się średnio dobrze.

Sie tyle działo...
Byłam w Lublinie,
Na QuickPiwach,
U Iwony,
Na spacerze w wielkim ciemnym lesie,
Na zakupach z moja matka (chartkor!),
Mam opa na ircu na sekskanale,
W kwietniu pojade do Łodzi,
A już za tydzień kolejny HotZlot (z tego miejsca serdecznie cmokam tych co będą)

I wogole.

Dupa.

A tak poza tym to okej.

2008-02-02T16:39:00.000+01:00

Byłam wczoraj w 'Belce' z Keirą i Luki'm (cmokasyyyy poczochrańcy :* :D)
Zresztą do Belki trafiliśmy po dość długim spacerze, a raczej Tour De bar of Katovitze :>
Nigdzie indziej miejsca nie było oO

Posiedzieliśmy (trochę długo :>)
Pogadaliśmy (na różne tematy xD)
Zintegrowaliśmy się (he, a jak ^^)
Odprowadziliśmy Keirę do dom (pod same dźwierze)
Potem doczłapałam z Lukim do placu Endrju i przyjechau po mnie Tatusiek.

smeeeeeerfastycznie było :D

a teraz mniej smerfnie coś napiszę.... :

Мојата единствена надеж ми кажаа дека не верува во мене...
Не се чудам...ама тоа е нешто што е многу...многу тежко се мисли за ова.
Мислам дека не ма да верувам во среќе.

Starnewarsy

2008-01-26T15:59:00.000+01:00

Bartłomiejek (14-03-2005 15:25)
I feel the great disturbance of the Force
Bartłomiejek (14-03-2005 15:26)
Join me! It is your destiny!
Zosieńka (14-03-2005 15:26)
Are you sure?
Bartłomiejek (14-03-2005 15:26)
We will rull the galaxy
Zosieńka (14-03-2005 15:26)
do you know what you're asking for?
Bartłomiejek (14-03-2005 15:27)
yesss

uwielbiam tą rozmowę...

2008-01-21T10:03:00.000+01:00

Odnalazłam wśród kartek z bezsennej nocy...

[marudzenie pitolenie mode on]

Prysł
Na miliony kawałków
Obraz samej siebie

Znikł
W odmętach nieprzeniknionych
Zniszczony

Zwiędł
I zaschnięty jak chwast
Kłuje

takie życiowe.
Krótkie nudne i do dupy.
Popadam w ciągi marudzeniowe.
To jest nie do zniesienia T_T
Nie do przeżycia.
Przepraszam.
Ja się dziś nawet uśmiechnąć nie umiem.
Popadam też w paranoję.
Podejrzewam wszystkich o wszystko co najgorsze.

...Black thought all around me...

[marudzenie pitolenie mode off]

A we Wrocławiu było smerfastycznie.
Plotłam warkoczyki.
Piłam czekoladę.
Widziałam mnóstwo pięknych rzeczy, miejsc i chwil.
Molestowałam.
Tańczyłam.
Piłam.
Mokłam.
Rozmawiałam.
Sikałam w męskiej toalecie.
Wiem co to i gdzie Pręgierz.
Uśmiechałam się...

Noc bezsenna

2008-01-07T12:00:00.000+01:00

Jest czasem taka noc, kiedy...

pomimo zmęczenia i najszczerszego uczucia do poduszki nie zaśnie się za cholerę, chyba że by wypić kieliszek wina którego nie ma.
nie ma się ochoty na czytanie książek i oglądanie powtórek programów w TV przerywanych co chwila reklamami sekstelefonów.
ciepło urodzinowego przytulaka grzeje ale nie usypia.
głos nie sprawia że zasypiasz, pomimo tego że to...Głos.
macki najczarniejszych przeczuć wciskają się wszędzie.
chce się płakać z własnej głupoty.
człowiek sobie wmawia że to o czym marzy to złuda i wcale tego nie osiągnie.
wszyscy stają się wrogami i nie wierzy się już w drugiego człowieka.
oczy bolą i pieką z niewyspania.
użalanie się nad sobą to za mało i zaczyna się pragnąć litości.
całe ciało boli, nie wszędzie fizycznie.
chce się zasnąć i już nie obudzić.

a nad ranem wszystko się rozmywa i przymyka się oczy...
I przychodzi dzień kiedy...

człowiek budzi się w momencie kiedy powinien wychodzić na autobus.
do pracy przyjeżdża na ostatni moment.
po godzinie przychodzi informatyk, w serwerowni słychać JEBUT, i wraca się do domu.

Nadmienię że ma to być dzień kiedy...

pójdę do:

banku
apteki
na pocztę
do sklepu
do jubilera

i na piwooooo z Keirą i Lukim.

Danuta Rinn - "Gdzie ci mężczyźni"

2008-01-03T17:33:00.000+01:00

Gdzie ci mężczyźni, prawdziwi tacy,
mmm, orły, sokoły, herosy!?
Gdzie ci mężczyźni na miarę czasów,
gdzie te chłopy!?

Dookoła jeden z drugim jak nie nerwus, to histeryk,
drobny cwaniak, skrzętna mrówa, niepoważne to, nieszczere.
Jak bezwolne manekiny przestawiane i kopane,
gęby pełne wazeliny, oczka stale rozbiegane.
Bez godności, bez honoru, zakłamane swoje racje
wykrzykuje taki w domu śmiesznym szeptem po kolacji,
śmiesznym szeptem po kolacji, śmiesznym szeptem po kolacji...

Gdzie ci mężczyźni...

Bojownicy spraw ogromnych, owładnięci ideami
o znaczeniu wiekopomnym, i wejrzeniu, jak ze stali.
Gdzie umysły epokowe, protoplaści czynów większych,
niż pokątne, zarobkowe kombinacje tuż przed pierwszym.
Nieprzekupni, prości, zacni, wielkoduszni i szlachetni.
Gdzie zeoni, gdzie tytani woli, czynu, intelektu,
woli, czynu, intelektu, woli, czynu, intelektu...?

Gdzie są prawdziwi mężczyźni tacy,
mmm! orły, sokoły, bażanty?
Gdzie ci mężczyźni - u-u-u - na miarę czasów,
gdzie te franty?
Gdzie, gdzie, gdzie, gdzie!?
Nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma,
nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma,
nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma....
gdzie te chłopy, gdzie te chłopy, gdzie te chłopy, gdzie te chłopy?
No nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma,
nie ma, nie ma, nie ma, nie ma, nie ma...
Gdzie, gdzie, no gdzie, gdzie,
no gdzie te chłopy!?
no gdzie te chłopy!?

Sylwestrowo końcoworocznie

2007-12-31T20:24:00.000+01:00

Tak sobie myślę...
Wielu ludzi robi jakieś podsumowanie końca roku itede
A ja tego robić nie będę.

...

2007-12-23T14:29:00.000+01:00

Zostaw za sobą zamęt i gniew
Otrząśnij się wreszcie z pajęczyn lęków
W łagodny wiatru wsłuchaj się śpiew
W kojącej symfonii zanurz się dźwięków

Źródlaną wodą obmyj swe stopy
Do miękkiej trawy przytul policzek
Głęboko w przepaści zostaw tęsknoty
Do tych z przeszłości nie wracaj rozliczeń

W otwartą bramę nowego dnia wejdź
Tak lekko jak z drzewa opada liść
By krok postawić tyle jest miejsc
Wybierz swą ścieżkę, dokąd chcesz iść

Poklikowywanka

2007-12-20T23:40:00.000+01:00

Śmieszne uczucie. Kiedy palce biegną po klawiaturze...śmieszne i miłe. Tak rozmyślam... dziwne są ostatnie dni, jakby mi czegoś brakowało, albo jakby coś wymykało mi się z rąk. Tyle rzeczy mnie omija, np. dzisiaj , przeglądałam dyski i znalazłam parę filmów, mało znanych ale takich które chcę obejrzeć, w tym łzawy film o miłości, horror, i głupia nieudana polska komedia, i tu marzy mi sie (jak to mówi moja siostrzenica) prawdziwy laptok :D mogłabym w nocy spokojnie te filmy oglądać i nie słuchać wycia Maystra że mu się spać chce ;)
Mam też poczucie że chcąc pomóc coś zepsułam...oby nie.

Chciałam dziś opisać wczorajszą środę, która była jednym z sądnych dni, ale...mało to bluzgania na świecie? ;)

Mam wrażenia, ulotne przeczucia że ciągle jest coś nie tak, że staję się płaska i nudna i pospolita.
Dzisiejszy dzień też nie należał do udanych...bo ostatnio często ostro wymieniam poglądy, jak nie z moją mamą, to z siostrą, albo z kimkolwiek. Może po prostu kłótliwa ze mnie baba?
Fochami i tak strzelam z prędkością światła. Taka moja natura.
Mam też swoje lepsze strony, ale z czasem te lepsze aspekty czyjejś osobowości się nudzą i przestaje się je widzieć, człowiek się ...nudzi... i widzi tylko to co mu nie pasuje.

Sypię smutami :D

A tak naprawdę to nie wiem...
Nie wiem co jest, i jak jest...

...BY...

2007-12-14T20:09:00.000+01:00

...BY...

Za szybko
Zbyt wolno
myśli płyną
...
Złapać jedną z nich

Za zimno
Zbyt gorąco
Jest w środku
...
Na zewnątrz wyjść

Za twarda
Zbyt miękka
Jest droga
...
By do przodu iść

Za mały
Zbyt duży
Jest bagaż
...
Uczynić krok

Za głośno
Zbyt cicho
Jest we mnie
...
W spokoju spać

Za jasne
Zbyt ciemne
Jest niebo
...
Nie dojrzeć gwiazd

Za ostre
Zbyt tępe
Jest serce
...
Cokolwiek czuć

Za wyraźne
Zbyt zamglone
Są słowa
...
Powiedzieć...

Hej ho, hej ho, hohoho.

2007-12-11T19:08:00.000+01:00

W ciągu paru ostatnich dni uświadomiłam sobie kilka rzeczy...rzecz jasna nie były to olśnienia, właściwie wnioski które powinnam wyciągnąć dużo wcześniej ale pewnie jak zwykle miałam zaćmienie komórek szarych co mnie wcalenie dziwi :P

Ale...człowiek nigdy się od siebie nie uwolni, kwestia silnej woli to w połowie pragnienie i dążenie do celu a w połowie uśpienie innych dążeń czy uzależnień, Kiedy moj umysł nie jest czymś zajęty to myślę, i myślę imysle przeważnie o sobie, o nim, o jedzeniu, o papierosach, o książce, o winie, o miłości, o całowaniu, o grach, o pracy, o spotkaniach, o swoich rozczarowaniach, o nadziei, o paznokciach, o ambicjach, o spaniu, o brodach, o goleniu nóg, okajzerkach, o zupie czosnkowej, o tym co by było gdyby... i to jest najgorsze to wtłaczanie się w poczucie winy tak właściwie, jak sobie człowiek myśli "gdyby nie ja mogłoby być lepiej", i potem marzę...żeby za chwilę sobie uzmysłowić że nie ma sensu bo i tak się nie spełni...

Czasem pragnę żeby ktoś na mnie spojrzał tak... Ale dopóki nie przyoblekę się w odpowiedni pryzmat, i nie stanę się taka to nie spojrzy.

Uświadomiłam sobie jeszcze że się zachowuję czasami jak kochliwy jeż ^^
Odsłaniam się w poszukiwaniu pewnych..rzeczy, albo sytuacji czy doznań, i za każdym razem jak się tak odsłonię to się potem zwijam w kulkę żeby mi nikt nie szturchał pośladków niezasłużenie (jak powiedziałby Vimes). Albo za atak biorę jakieś słowa czy sformułowania, co wcale atakiem być nie musi, może jest czyszczeniem rany, albo zastrzykiem co boli jak sto demonów ale boli żeby nie bolało więcej...

:*

Ale kto lubi zastrzyki i rozumie ich sens w momencie kiedy się go dostaje?

Chociaż z drugiej strony fascynuje mnie pobieranie krwi z żyły, nigdy nie odwracam wzroku.

Miało być radośnie ale nie wyszło ;)

Może dlatego że jestem zmęczona i bolą mnie stopy (chyba nigdy nie będę się dobrze czuła w butach na wyższym niż bardzo małym obcasie) i spać mi się chce, i zmarzłam trochę dzisiaj.

A!!
W ogóle!
Jechałam dziś tramwajem który wjechał w auto, myślałam że z siedzenia spadnę.
A jak wsiadłam w powrotny to sie drzwi zepsuły, akurat te przez które wsiadałam.

Wróciłam...

2007-12-09T12:46:00.000+01:00

Tym razem tu.
Podoba mi się i inaczej jest.
Wracam bo chcę bo znowu coś innego się w życiu zaczęło.
(niektórzy to wiedzą jak zmieniam blogi :P)

jeszcze tylko sie zalekramować i wio!